duygularımızı,hislerimizi anlamsızlaştırdığımız,değer namına bir çok şeyi unuttuğumuz,unuttuğumuzu bile unuttuğumuz bir hayatımız varken,
komşuluk,kardeşlik bağlarının anlamını yitirdiği,iki sokak ötemizdeki yetimden,duldan,öksüzden,fakirden bıhaber yaşarken,ramazanlarımız da incinir,kırılır,küser bize.anlamını yitirir,tadı kalmaz..
oysa ki alıp ocakta pişen yemeği,iftara on kala ,çalıp yol gözleyenin kapısını,gözlerinde o sevinçle beraber ve beraberce aynı tabağa ekmek banıp,iftarın tüm güzelliğini beraberce yaşamaktır ramazan.
ramazanın tüm güzelliğini paylaşmaktı eski ramazanlar...
o zaman görelim berbaberce nasılda gelir eski ramazanlar...