Gönderen Konu: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları (Okunma sayısı 635 defa)

gül_güzeli · « : 07 Aralık 2010, 01:13:17 »

İçimde, yapmam gerektiği halde ihmal ettiğim bir eksikliğin garip bir sıkıntısı dolaşıyor gibiydi. Sanki günlük yapılması gereken rutin işlerimden birini yerine getirmemiş gibi hissediyordum. Bir yerlerde bir aksaklık baş göstermişti ama adını koyamamıştım. Önceleri pek önemsemedim, örtbas etmeye çalıştım gelip sineme yerleşen bu garip düşünceleri.

Ne var ki gün be gün içimde ziyadeleşen meçhul evhamların sızdığı kaynağı bulmalıydım artık. Ve şöyle bir muhasebesini tutunca son aylardaki uğraşlarımın, alışkanlık ve fiiliyatlarımın, içimdeki bilinmeyen denklemin çarpanlarından birine rastlamıştım. Ama ben de son zamanlardaki kabristan ziyaretlerini aksatmamın bendeki derin etkisini fark edince en az sizin kadar şaşırdım!

Çocukluğumun o korkunç, gizemli ve gittiğimde beni içine çekerek yutacağını sandığım mezarlıklarla ilk tanışmam babamın vefatıylaydı… Toprağın bu kadar derin yarılabileceğini, üzerinde pervasızca gezenleri içine alıp boğan bir girdap haline dönüşebileceğini, toprağın balçıktan var edilmiş bedenlerimizin yeniden harmanlandığı bir değirmen olduğunu ilk o zamanlar fark etmiştim.

Yavrusundan uzak kalmış bir annenin çocuğunu kucağına alıp var gücüyle bağrına basmasına benzetilir toprağın insanı ilk karşılayışı. Yaşamın devamı için büyük bir özenle ekilip biçilen toprak, bu sefer son mahsulünü yeşertip filizlendirmek için alıyor bağrına insanı. Üzerinde işlenen sayısız günah ve cürümün şimdiye kadar sessiz tanığı olan toprak, artık hükmün kendisine geçtiği yeni bir hayatın artık baş mimarıdır.

İki âlemi birbirine bağlayan bir köprü misalindeki kabristanların uzaktan garip görünümü belki sizin de dikkatlerinizden kaçmamıştır. O haliyle, muazzam bir düzen içerisinde yan yana, ard arda dizilmiş; karşıdaki düşman kuvvetlerine hücum etmek için, üflenecek borazanın keskin sesini bekleyen bir süvari birliğini andırır adeta.

Belki de bendeki kabristan ürkekliğinin bir sebebi de buydu. Büyüdükçe kimi korkularımızın ne kadar masum olduğunun farkına varırken, bir yandan da yaşımıza uygun yeni korkular sipariş ediyorduk kendimize. Ve zamanla berzah âleminin ilk menzili hükmündeki mezarlıklar sevimli gelmeye başlamıştı bana.

Gerçek dünyadaki insanlığın pejmürdeliğine, başıboşluk ve zalimliğine inat ‘’sessiz gemideki’’ yolcuları yakın bulmaya başlıyordu yüreğim. Süre giden hayatın bize her gün yaşattığı yeni yetme korkulara inat mezarlıklara olan korkularım libas değiştirip, sevimleşiyor, bana benden bir şeyler katan terk edilmiş dingin bir liman hüviyetini alıyordu.

Zaten ecdadımız da mezarlıklarla iç içe bir hayat yaşamış, huzuru orada bulmuş; acılarını, hüzünlerini ve ayrılıklarını mezar taşlarıyla paylaşmamışlar mıydı? O yüzden değil mi ki tarihi camilerimizin hemen hemen hepsinin haziresinde, birçok türbe ve medrese bahçesine kurulmuştur makberler…

Özellikle tarihin canlı tanığı şehri-i İstanbul’ da bunun birçok örneğini görüyoruz. Mesela vefakâr Süleymaniye Cami’sini bilirsiniz. Hani ilk bakışta insanı heybet ve muazzamlığı karşısında şaşkınlığa düşüren devasa mabet... Devrin cihan padişahı Sultan Süleyman’ın kabri camiinin bahçesinde köşede bir yerdedir. Adı birçok entrikalar ve oğullardan birinin veliaht olmasını sağlamak için verdiği uğraşlarla bilinen eşi Haseki Hürrem Sultan ile yan yana, beraberce diriliş çağrısını beklemektedirler. Ve yine izbe bir köşede gizlenmiş büyük usta Mimar Sinan’ın mütevazı türbesi… Ziyaretçilerini tefekkür deryalarına sevk eden bir başka ibret nişanesi…

Osmanlı mezarlıklarını araştırma konusunda önemli çalışmalarda bulunmuş Fâzıl İsmail Ayanoğlu, "Ortada mevcut yüksek sanat abidelerimiz -faraza- olmasaydı bile, mezarlıklarımızda bulunan nihayetsiz eserler, bu milleti medeniyet göklerine çıkarmağa kâfi gelirdi." Sözüyle kabristanların tarihimizdeki yeri ve önemini en güzel özetliyordu...

Hani Fransa’ da bulunduğu yıllarda Yahya Kemal’ e ünlü bir tarihçi

‘’İstanbul’ n nüfusu kaç?’’ diye sorar,

‘’50 milyon’’ yanıtını alınca şaşıran tarihçiye Beyatlı;

‘’Biz ölülerimizle yaşarız!’’ cevabını verir…

Şöyle bir dikkat edecek olursak hem mekân paylaşımı hem de sürekli yâd etmemiz hasebiyle gerçekten de ölülerimizle yaşıyoruz diyebiliriz... Kabristanlarımız, türbelerimiz hemen şehrin içinde yer alırken, sık sık ziyaret edip, dualar okuyor; istiğfar ve tefekkür ediyoruz... Büyüklerimiz, yapılan bir iyilik ve hizmet karşılığında sağ olanlar için uzun ömür dilerken, ölmüşlerimiz adına da rahmet okunması kültürümüze işlemiş, güzel bir adet halini almıştır…

Her mezar, toprağa basılmış bir mühür ve tarihe düşülmüş bir not hükmünde şahitlik ediyor çağlara... Yaşanmışlığıyla, üzerindeki asırlık çamlarla, her mevsim ayrı yetişen çiçekler; üzerinde uçuşan kuşlar, kumrular, karga ve yusufçuklarla; zamanın durduğu, tarihin canlandığı ve hüzün ve pişmanlık rüzgârlarının olabildiğince sert estiği gizemli mekânlardır.

Ne var ki değişen her şey gibi maalesef toplumumuzun kabristanlara olan saygısı ve yaklaşımı da farklılaştı günümüzde... Bu suskun meclisler, artık eskisi gibi tedirgin etmiyor, kalb ve nabız atışlarını hızlandırmıyor, insan ruhunu ürkütmüyor oldu... Tabi ya neden ölmüş olandan korkulsun ki… Şimdiye kadar hiç bir ölünün dirilip, kenarından kıyısından geçenleri darp ettiğini, soyduğunu veya herhangi bir zarara uğrattığını duydunuz mu?

Ölüler değil diriler mezarlığından korkulmalı aslında…

Yeşil ve açık alanlarda piknik yapma hasreti çekenler, askeri arazi ve mezarlıklar dışında yeşilin pek kalmadığı bu dönemde ölü insanların yanında yakmaya başladılar mangallarını... İstanbul Belediye Mezarlıklar Müdürü’nün geçtiğimiz yıllarda gazetelere verdiği demeçte: En büyük sorunlarının mezarlıklara ait yeşil alanların, eline mangal ve etlerini alanların istilasına uğraması ve personelin önemli bir kısmının bu mezar işgalcilerini uzaklaştırmakla görevlendirmesi olarak ifade ediyordu… Acı ama içine düştüğümüz trajikomik durumu özetleyen ilginç bir anekdot.

Herkesin kendisinden bir şeyler bulabileceği beka âlemine geçişin kapısı kabristanlar; her zaman olduğu gibi, kendisini ziyaret edecek, başucunda dertlerini, mutluluklarını paylaşacak ve masum dilleriyle sakinlerine dua demetleri sunacak misafirlerine olan hasretli bekleyişini sürdürmeye devam ediyor... Ve ben sekteye uğrayan mezarlık ziyaretlerime kaldığım yerden devam ediyorum... Her ne kadar zamanla bazı açılardan başkalaşım, değişim ve yaklaşım farklılıkları oluşmuşsa da, tefekkür ve muhasebe açlığı çekenler için kabristanlar her şey rağmen bulunmaz mekânlardır…

Emrullah Can

Bera · « **Yanıtla #1 :** 07 Aralık 2010, 12:38:56 »

konuda yazıda üslup da hepsi çok ayrı güzeldi..Emrullah Can abi ALLAH razı olsun çok güzel bir çalışma olmuş...

Anlam · « **Yanıtla #2 :** 07 Aralık 2010, 13:44:40 »

Emrullah Can Teşekkürümü nasıl ifade edeyim ki (..SESSSİZLİK..)

Mânâ · « **Yanıtla #3 :** 07 Aralık 2010, 16:18:51 »

MaşALLAH efendim..
ALLAH kaleminize zeval vermesin..

Emrullah Can · « **Yanıtla #4 :** 07 Aralık 2010, 19:08:10 »

Beğenmiş olmanıza sevindim değerli dostlarım.
Mahçup ettiniz..
Okuyan gözlerinize sağlık.
Rabbim sizden razı olsun...

gül_güzeli · « **Yanıtla #5 :** 07 Aralık 2010, 19:56:10 »

Altı çizilecek, alıntı edilecek, not düşülecek bir çok cümle gördüm...

"Emrullah Can" farkı, bu olmalı..

Kaleminize, yüreğinize sağlık efendim!

YusufDavut · « **Yanıtla #6 :** 07 Aralık 2010, 19:56:41 »

Emrullah Can..

Baki dua ve muhabbetle..

elif.bese · « **Yanıtla #7 :** 07 Aralık 2010, 23:06:30 »

Emrullah Can Kardeşim...harika bir yazı olmuş...kabristanlardaki o sessizlik öyle bir haykırıştır ki ,duyabilene...

ekru · « **Yanıtla #8 :** 08 Aralık 2010, 18:48:39 »

Mezarlıklar insan ruhunu temizler çünkü ruh Rabbine kavuşacağı anların aksini bulur kabristanda iştiyak duyar vuslata,dün kabristandaydım,bir dostu daha toprağın koynuna koyduk geldik,kabristan evime yakın,dost dedim komşu oldun bana...

Emrullah Can · « **Yanıtla #9 :** 08 Aralık 2010, 21:04:45 »

Alıntı yapılan: gül_güzeli - 07 Aralık 2010, 19:56:10

Altı çizilecek, alıntı edilecek, not düşülecek bir çok cümle gördüm...

"Emrullah Can" farkı, bu olmalı..

Kaleminize, yüreğinize sağlık efendim!

Estagfurullah Gül kardeşim..
Teveccühünüz adına ben teşekkür ederim..
Sağolun...

Konu Bilgileri			Kısayollar

	Konu Başlığı "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları	Cevaplar 24	Sonraki Sonraki Konu
	Görüntüleyenler0 ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.	Görüntülenme 635	Önceki Önceki Konu

Konu / Başlatan	Yanıt	Son İleti
"""Uzat Mübarek Elini Öpeyim”""" Başlatan irena Sahabiler	7 Yanıt 290 Gösterim	23 Temmuz 2009, 15:14:56 Gönderen: ihsas
PoLaT AleMDAR **""""DEhŞeTTTTT"""""** Başlatan M.EsaD Resimler	7 Yanıt 272 Gösterim	16 Kasım 2008, 19:40:01 Gönderen: M.EsaD
"Yazıklar Olsun Şöyle Namaz Kılanlara ki, Kıldıkları Namazdan Gafildirler" Başlatan ey yar Namaz'la ilgili özel yazılar - makaleler	1 Yanıt 221 Gösterim	26 Ocak 2009, 03:13:54 Gönderen: ecir
Günümüzün en büyük hastalıklarından biri: "Kalbin Bozulması" Başlatan etka İslam Ahlakı / İslami Yazılar/Hikmetli Sözler	4 Yanıt 163 Gösterim	15 Ekim 2009, 23:53:38 Gönderen: etka
"Evet" demezseniz Diyarbakır cezaevinde ölmüş insanların çığlıkları sizi boğar! Başlatan uyku Biyografiler - Röportajlar	0 Yanıt 141 Gösterim	26 Temmuz 2010, 00:39:33 Gönderen: uyku

Gönderen Konu: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları (Okunma sayısı 635 defa)

gül_güzeli

"Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

Bera

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

Anlam

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

Mânâ

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

Emrullah Can

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

gül_güzeli

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

YusufDavut

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

elif.bese

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

ekru

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

Emrullah Can

Ynt: "Köşe Yazısı" - Çağın Suskun Tanıkları

Related Topics